Het fonds is in het leven geroepen om de overgang naar hernieuwbare energie, die nodig is om de CO2-uitstoot te verminderen, rechtvaardig voor iedereen te maken. "We zetten een prijs op onze uitstoot van broeikasgassen", aldus parlementsvoorzitter Roberta Metsola. "Dat geeft een duidelijke prikkel om de uitstoot te beperken en zo de kosten van de emissies omlaag te brengen." Lidstaten en parlement zijn het erover eens dat de lagere inkomens, microbedrijfjes en ‘gebruikers van transportmiddelen’ zonder dikke portemonnee niet de dupe mogen worden van alle maatregelen.

De miljarden uit het Sociaal Klimaatfonds gaan naar de lidstaten, die zelf bepalen waar ze het geld aan uitgeven. Twee derde van de tot 2032 beschikbare 86,7 miljard euro is bestemd voor structurele investeringen, zoals de renovatie van gebouwen en schoner transport, en een derde voor tijdelijke directe inkomenssteun. De landen moeten hiervoor plannen indienen die door de Europese Commissie moeten worden goedgekeurd.

Verantwoordelijkheid

Volgens Europarlementariër en onderhandelaar Esther de Lange (CDA) zijn begeleidende sociale maatregelen nodig om mensen te helpen bij de overgang naar een duurzame maatschappij. "Europese en Nederlandse bedrijven en huishoudens worden al geconfronteerd met uitzonderlijk hoge energieprijzen", zegt ze. "Het helpt niet om iemand een maand inkomenssteun te geven als die de maand erna nog steeds zijn energienota niet kan betalen."

Collega Bas Eickhout (GroenLinks) wijst op de belangrijke rol van de lidstaten. "Het sociaal klimaatfonds is te klein om de ingrijpende veranderingen voor iedereen draaglijk te maken. Er rust een zware verantwoordelijkheid op de nationale regeringen om mensen met alle middelen die daarvoor nodig zijn te beschermen tegen transport- of energiearmoede."