In het onderzoek is gekeken naar verkeersboetes waarvoor het betreffende land op basis van het kenteken de naam- en adresgegevens heeft opgevraagd via het Europees informatiesysteem (EUCARIS). In de praktijk betreft dit doorgaans overtredingen die automatisch zijn gedetecteerd, zoals het rijden met een te hoge snelheid en het niet stoppen voor rood licht. De landen die data hebben aangeleverd voor het onderzoek zijn België, Frankrijk, Duitsland, Luxemburg, Oostenrijk, Spanje, Estland, Letland, Litouwen en Slovenië. De onderzoekers hebben daarmee zicht gekregen op de inning van meer dan 70 procent van de boetes via EUCARIS.

Betalingsverzoeken 

De genoemde percentages worden gerealiseerd op basis van de betalingsverzoeken (doorgaans twee) die de landen waar de overtreding is begaan zelf versturen. Wanneer deze verzoeken niet tot betaling leiden kan de boete naar het land van herkomst worden overgedragen in een uiterste poging alsnog tot inning te komen. Landen maken maar zeer beperkt gebruik van deze mogelijkheid. Volgens het CJIB zijn dit ca. 1.500 boetes per jaar.

Betalingsbereidheid 

De betalingsbereidheid is de belangrijkste factor die bepaalt of een verkeersboete wordt betaald. Niet de wijze waarop de detectie, oplegging en inning is geregeld in het land waar de verkeersovertreding is begaan.

De vaste commissie voor Justitie en Veiligheid voerde op 3 juni 2021 overleg met de Minister voor Rechtsbescherming en de Minister van Justitie en Veiligheid. Dit onderzoek kwam voort uit een vraag die toen gesteld werd over het zicht op de betalingsbereidheid van Nederlandse kentekenhouders in het buitenland. Die vraag is met dit rapport beantwoord. Daarnaast geeft het rapport aanbevelingen hoe met automatisering en standaardisering de transnationale inning van verkeersboetes binnen de EU kan worden verbeterd.

Door: Nationale Transportgids